( 1 ) پس ( از ياغى شدن خوارج نهروان بر امام عليه السّلام و اعتراض باينكه چرا در دين خدا مردم را حكم قرار دادى و اكنون كه بر زيان حضرتت حكم داده‌اند حكمشان را نمى پذيرى ، آن حضرت در پاسخشان فرمود : ) رأى بزرگان شما بر اين قرار گرفت كه دو مرد ( ابو موسى اشعرىّ و عمرو ابن عاص ) را برگزيدند ( تا بين حقّ و باطل حكم كنند ) و ما از ايشان پيمان گرفتيم كه طبق قرآن عمل كرده از آن تجاوز ننمايند ، و زبانشان با آن بوده و دلشان پيرو آن باشد ( نه آنكه در ظاهر خود را پيرو آن خوانده و در باطن طبق انديشهء خودشان حكم دهند ) ( 2 ) پس هر دو گمراه شده از قرآن دست كشيده حقّ را رها كردند و حال آنكه آن را مى ديدند ( مى دانستند جز من كسى لياقت خلافت ندارد ) و ( ليكن چون ) ميل و خواهششان ظلم و ستمگرى و عادت و روش ايشان كجى و نادرستى ( قدم نهادن در گمراهى ) بود ( دانستند و بر خلاف حقّ حكم دادند ) ( 3 ) و قرار ما با آنان در دادن حكم براستى و درستى و عمل به قرآن بر انديشه و حكمى كه از روى ظلم و ستم دادند پيشى گرفت ، و دليلى كه در دست ما است از آن هنگام است كه از راه حقّ قدم بيرون نهاده بر خلاف قرارداد حكم بباطل و نادرست دادند ( خلاصه چون با ايشان شرط كرديم كه طبق قرآن عمل نمايند ، و از روى هواى نفس حكم دادند ، پس ما حقّ داريم كه حكمشان را نپذيريم ) .